Yılın sonu görünüyor

Aklımıza gelse de dile getiremediğimiz onca sıkıntıların bir yıla sıkıştırılmasını isterken, tüm mutluluklarımızın da bir sonraki yılda devam etmesini can-ı yürekten isteriz.

Her sevinç uzun sürsün her üzünç anlık olsun ister insan. Bir yıl daha biterken yılın sonunu gördüğümüz bu günlerde geçmiş günleri hatırlarız. Hatıralarımızda kalan üzüntülü hadiselerden şehrimin belediyelerine şok baskınların şokuyla uyanılan sabahlardan gözyaşları ile adliye kapılarında üşümeler kovalar.

Özgürlüğüne sınır koyulan kimselerden sonra sayısız kadın cinayeti haberleri ile irkildik. Cinayetlerin cinnetinden geçen bir toplumun kadına şiddete karşı bir milyon imza topladığı sayısız zamanlar yaşadık durduk. İçerdeki işlerimiz karmaşıklaşırken dışardan da vurulduk. Hep düşmanlarımız oldu ülkeler boyutunda, hep sıcak ilişkiler kurma peşinde olduk, soğuk savaş rüzgarının esintisine kapılmıştık oysa. Van depremi ile kenetlenen hayatların azımsanmayacak toprak altı cesetlerine hüzünlendik, yurt genelinde kenetlendik. Koca bir kentin titreyen çocuklarının titremesinin soğuktan mı yoksa gözlerindeki korkudan mı olduğunu kavrayamadık.

Yıl boyunca kimi öldü rahmet okuduk arkasından, kimi doğdu hoş geldin dedik bu yalancı dünyaya. Zaman su gibi akıp gitti. Giderken neleri götürdü kim bilir…Kimimizden yanımızdakileri, kimimizin dostlarını, kiminden en hüzünlü duygularını götürdü. Kalan sağlarla idare etmeye çalışılan kayırmacı zamanların içinden geçip durduk. Artık ruhumuzda da görülmemiş bir soyutluk bulduk. Yumurta atılan siyasilerin yüzündeki ifadelerin mahkeme duvarında üniversiteli çocuklara suçluluk kasveti çöktürmesine yalancı şahit olduk.

Yine de halkımızın büyük çoğunluğu televizyon dizileri ile dize geldi sarmalandı, dizginlendi. Sorulmamış bir soru kalmıştı onu da futbola sorduk.

Şikeli zamanların koridorlarında Fenerbahçelilerin sokağa dökülmesini ‘bir ıslık da sen çal’ sloganıyla birleşen kitlelere benzettik. En şikesinden bir siyasi partiye yapılan zulmü gördüm, gözlerime inanamadım. Kişiler yüreğini katmadıkça bu amansız hastalığın kimleri içine alıp yok edeceğini umutsuzlukla izledik durduk.

2011’de 11. Cumhurbaşkanı’nın siyasi hırslarının olmadığını öğrendik. Aklımda hep Başbakan’ın seçim sonrası balkon konuşması kaldı. Yine parlamentoda ‘Kürt sorunu’ülkemin sonsuz zamanlarının sorunu oldu. Bir tutup, bin atan siyasilerin yüzünden Fransa’nın sorunu mu, ülkemin sorunu mu, ‘Ermeni tasarısı kabulü’ hepimizin sorunu oldu.

Dışarıda sorun içerde sorun nedir bunun sonucu diye düşünüp durdum. Kan gövdeyi mi götürdü yoksa birisi ‘özerklik yetmez mi’ dedi anlamadım. Karşısında tokat gibi cevap buldu. Dahası yılın sonu görünüyor sanırım.

Bir yıl daha bitti, yeni yılda dün dünde kaldı deyip yeni şeyler mi söylemeli acaba yoksa eskiye takılıp hesaplaşmalar mı yapmalı. Onca gazeteci hapislerdeyken hesap edemediğimiz başka şeyler mi var acaba diye düşünmeden edemiyor insan zaman zaman!

Ah zamanın pençesine takılan öyküler kimi yarım kaldı, kimi yarım bıraktı sevdiklerini. Hayallerini yok edecek kadar hırsın değil umudun olduğu bir sahnesinin gözü kapalı konukları gibiyiz.

Şimdi biten her yılda yiten zaman mı, yoksa bizden kopan bir hayat mı diye düşündüm. Elbet bizden bir hayat koptu, ya da hiç yoktu.

Biz koca bir yılı devirirken, devrilmemek üzere kurguladığımız hayatlarımızın bizi hep mutlu etmesi dileğiyle yılın sonundan, yeni bir yılın sonuna kadar sizlere bu köşeden sonsuz sevgiler sundum…